Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Fraszki Kochanowskiego - Analiza utworu

Kochanowski był wielkim talentem lirycznym, wykształconym na najlepszych wzorach antyku i europejskiej kultury renesansowej. Poprzez fraszki dołączył do grona najwybitniejszych humanistów uprawiających dowcip. Jego fraszki, pomimo swej różnorodności tematycznej, łączy wspólna ideologia: jest to świecka, humanistyczna moralność, pochwała piękna i urody życia w rzeczach i wydarzeniach codziennych. Realizował on starannie hasło humanizmu – „Jestem człowiekiem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce”. Jako pierwszy w Polsce, zupełnie śmiało poruszał temat miłości i swobodnie pisał o kobietach. We fraszce „Do Anny” wyznał:
 
Anno, kto siedząc prawie przeciw tobie,
Przypatruje się coraz twej osobie
I słucha twego śmiechu przyjemnego,
Co wszystkich zmysłów zbawia mię, smutnego
(...)
Pot przez mię bije, drżę wszystek i bladnę
Tylko że martwy przed tobą nie padnę.
 
Płci pięknej poświęcił też inne fraszki, np. „Do dziewki”, „Do Kachny”, „Do Magdaleny”, „Do Hanny”, „Do paniej”, „Do Reiny”, „Dorocie z Michowa”, „Do Zofijej”, „Na Barbarę”, „O Hannie”.

Przewrotnym utworem są Raki, gdzie Kochanowski chwalił zalety kobiet, mówiąc, że:
 
Miłości pragną, nie pragną tu złota.
Miłują z serca nie patrzają zdrady,
Pilnują prawdy, nie kłamają rady.
 
Czytając jednak Raki wspak, ukazują się wady kobiet:
 
Złota tu pragną, nie pragną miłości.
Zdrady patrzają nie z serca miłują,
Rady kłamają, nie prawdy pilnują.
 
W wielu fraszkach poeta mówił o miłości. Najczęściej w sposób wzniosły i piękny, ale nie zawsze pełen... We fraszkach Do Miłości prosił:
 
O matko Miłości,
(...)
Tak po świecie niechaj wszędzie
Twoja władza wieczna będzie!
 
W innym utworze, „O Miłości,” ukazał zniewolenie zakochanego człowieka, któremu
 
Próżno uciec, próżno się przed Miłością schronić,
Bo jako lotny nie ma pieszego dogonić?
 
W wielu